«Είσαι να πάμε για τσάι στην Πάρνηθα;» Διαβάζοντας το sms ξαφνιάστηκα. Δεν συνηθίζεται και πολύ να παίρνει κανείς τα βουνά για… απογευματινό τσάι. Γρήγορα το μήνυμα αποκωδικοποιήθηκε. Ο προορισμός μας θα ήταν το νέο εστιατόριο του Regency Casino MontParnes, που εδώ και λίγο καιρό, ανοίγει το απόγευμα (16:00 – 19:00) για afternoon tea. Η απόδραση, μόλις είκοσι χιλιόμετρα έξω από την πόλη, είχε κάτι… vintage, για μένα. Με γύρισε πίσω σε εποχές που είχα ανέβει με τους γονείς μου στο Μον Παρνές. Πιτσιρίκα, τότε, την είχα καταβρεί με την ανάβαση. Το τελεφερίκ που αιωρείτο πάνω από τον εθνικό δρυμό της Πάρνηθας, πάνω από ένα δάσος από έλατα (κεφαλληνιακή ελάτη) πεύκα, κέδρους, αλλά και κουμαριές, αριές και φυλλίκια) για να φτάσει στα 1050 μέτρα, ακριβώς στην είσοδο του ξενοδοχείου, με είχε μαγέψει, τότε. Μετά από πολλά χρόνια έμαθα πως το είχε σχεδιάσει, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο αρχιτέκτονας Παύλος Μυλωνάς – το κτίσμα ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του αλλά, επειδή δεν κατάφερε ποτέ να προσεγγίσει όσους επισκέπτες που περίμενε ο ΕΟΤ, στα τέλη της δεκαετίας του ’60 το μετατρέψανε σε καζίνο.
Η Κυριακή της απόδρασής μας έτυχε να είναι μια από τις ελάχιστες αλκυονίδες μέρες που χαρήκαμε φέτος. Μπήκαμε σ’ ένα βαγονέτο, λίγα λεπτά πριν την ώρα το tea-time, και στα επτά λεπτά που διαρκεί η διαδρομή είχαμε την ευκαιρία να χαρούμε, με το απογευματινό φως, την υπέροχη θέα του αττικού τοπίου, μέχρι το βάθος ορίζοντα, χωρίς να διακρίνουμε, ευτυχώς, τις ασκήμιες που παρατηρεί κανείς από κοντά. Βγήκαμε, βιαστικά όπως επιβάλλεται, από το βαγονέτο και αφού διασχίσαμε το χώρο του παλιού ξενοδοχείου, ανεβήκαμε στον όροφο που φιλοξενεί το Monte Vista.
Μουσικές live πιάνου τύλιγαν τη σάλα – πολύ καλός ο πιανίστας – και σε κάποια τραπέζια είχαν ήδη πάει οι τριώροφες πιατέλες (three-dish stand), με τα αλμυρά και τα γλυκά συνοδευτικά, ενώ σε άλλα οι σερβιτόροι ετοίμαζαν το afternoontea. Η εικόνα τους μου είχε εξάψει την περιέργεια. Καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι με θέα στο Σαρωνικό, από όπου φαινόταν μέχρι και το “ BurjKhalifatower” του Ελληνικού.
Αφού πρώτα επιλέξαμε τσάι (προτείνονται διάφορα τσάγια και μείγματα βοτάνων) – η σερβιτόρος που προετοίμασε το τσάι μας (service à gueridon) μας υπέδειξε τον χρόνο αναμονής, πριν το σερβίρουμε στο φλιτζάνι, διαφορετικό για τον καθένα μας. Μπορεί όλες αυτές οι λεπτομέρειες να θεωρούνται αυτονόητες για τους tea buffs, δεν θα έλεγα ότι τις τηρούν και παντού.
Το βουνό γύρω μας, το άρωμα του αγαπημένου μου τσαγιού (προτίμησα το «μυρωμένο θάμνο» πορτοκάλι και μήλο που συνδυάζονται με διάφορα ζεστά μπαχαρικά (γαρύφαλλο, ροζ πιπέρι, κανέλα, καρδάμωμο και σπόρους κόλιανδρου) και η γεύση της μαρμελάδας βατόμουρου με αρμπαρόριζα πάνω στα homemadescones με κορινθιακή σταφίδα τα οποία ο chef-pâtissier Νίκος Γουρζής προτείνει να συνοδέψουμε με μια clotted cream, που φτιάχνει μόνος του – λεπτομέρειες που μου φάνηκαν απρόσμενες για την Πάρνηθα και με μετέφεραν σε αγγλικά tearooms, άλλων εποχών.
Το τριών επιπέδων μενού, βέβαια, που σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τον executive chef Γιώργο Ντούσκο, ξεκινάει από τα αλμυρά μίνι sandwiches: ένα λευκό tramezzino με σολομό και ένα ολικής με καβούρι, μετά ένα μίνι ψωμάκι βουτύρου με κρύες φέτες μοσχαράκι Κερκίνης, πίκλες αγγουριού και αθηναϊκή σαλάτα, αλλά και μια φωλίτσα από τραγανό προσούτο Ευρυτανίας, με αυγοσαλάτα και αυγό ορτυκιού όλα τους Ο. Κ. αλλά και.. προβλέψιμα. Αντίθετα βρήκα πολύ πιο ενδιαφέροντα, από γευστικής άποψης, τα γλυκάκια του επιλόγου: ένα ταρτάκι τύπου flan, με βανίλια Μαδαγασκάρης, έναν κορμό μπαχαρικών, ένα μίνι middle cake με crémeux φρούτων του δάσους και δυο bonbons au chocolat (με tonka και με φασκόμηλο).
Αυτός ήταν και ο λόγος που παραγγείλαμε κοκτέιλ ώστε να παρατείνουμε την «εκδρομή» μας μέχρι αργά και να δοκιμάσουμε αργότερα και κάτι από τον βραδινό κατάλογο του εστιατορίου. Πήρα τον κόκορα παστιτσάδα που ήρθε φιλεταρισμένος και τυλιγμένος σε ρολό /μπαλοτίνα (με γέμιση στο κέντρο) και μαγειρεμένος, sous vide, που συνοδεύεται από fregola sarda.
Ομολογώ πως ο λόγος που παρατείναμε την εκδρομή μας ήταν κυρίως για να δοκιμάσουμε τα επιδόρπια που προτείνει ο σεφ Νίκος Γουρζής. Το δέλεαρ ήταν το altitude inspiration, αντλούν δηλαδή, έμπνευση από το landscape, την τοπογραφία του εθνικού μας δρυμού. Και όντως αντλούν και για να το βεβαιώσω θα φέρω ως παραδείγματα: την κρέμα λευκής σοκολάτας με πεύκο, καπνιστή montée, κανθαρέλες σε σιρόπι μελιού και βανίλιας, crumble αμυγδάλου-φουντουκιού, αλμυρή καραμέλα βουτύρου και παλαιωμένο τσίπουρο και την εντελώς διαφορετικού στιλ κρέμα μαύρης σοκολάτας, με μέλι ελάτου, ζελέ κράταιγου (κοινώς τρικοκκιά ή aubépine, για τους γαλλόφωνους) η οποία «πατούσε» πάνω σε μια τραγανή βάση καρυδιού με βανίλια και κανέλα, την οποία συνδυάζει με παγωτό γιαούρτι με μοσχολέμονο και βουτυρόμελο ελάτου. Ναι, άξιζαν τον κόπο να τα δοκιμάσει κανείς. Φύγαμε πολύ αργά, πράγμα που σημαίνει πως περάσαμε και πολύ ευχάριστα.
info
Monte Vista
Regency Casino Mont Parnes
Τηλ. 2102421002
Πάρνηθος, θέση Μαυροβούνι - Αχαρνές-Αθήνα 13674
Ανοιχτά (Teatime): 16:00 - 19:00
Τιμή: € 25/άτομο ή € 35 με σαμπάνια. Και όταν τα συνοδευτικά του τσαγιού μοιράζονται στην παρέα, €20/ άτομο. Το δικό μου tip; Σας προτείνω να παραγγείλετε από ένα (ατομικό) three-dish stand για να μην δυσκολευτείτε στη μοιρασιά.
(Εστιατόριο): Τετάρτη, Κυριακή & Πέμπτη: 20:30 – 01:00 & Παρασκευή & Σάββατο 20:30 – 01:30 .
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση