Τα τελευταία χρόνια κάτι έχει αλλάξει στην εστιατορική σκηνή της Νέας Υόρκης. Ο Kevin και η Sofia Flannery αποφάσισαν να αφαιρέσουν τα λευκά τραπεζομάντηλα από τους αυστηρούς κανόνες των παραδοσιακών steakhouses, προσθέτοντας ταυτόχρονα χιλιάδες δίσκους βινυλίων και ένα πικάπ. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα Steakhouse του Μανχάταν. Ο συνδυασμός ότι η Sofia μεγάλωσε μέσα σε ελληνικά εστιατόρια στον Καναδά, ήταν αρκετός για να με κάνει να επικοινωνήσω μαζί της για να μάθω τη φιλοσοφία της και το μυστικό για το πώς μέσα σε τέσσερα χρόνια επεκτάθηκαν από το Vinyl Steakhouse στο Vinile Chophouse.
Η ιστορία της Sofia ξεκινά μακριά από τη Νέα Υόρκη, όπου παιδί ακόμα βρέθηκε μέσα στην ελληνική φιλοξενία οικογενειακών εστιατορίων στον Καναδά.
«Κυριολεκτικά είχα μια παιδική ηλικία μέσα σε οικογενειακές επιχειρήσεις ελληνικών εστιατορίων. Ήταν πολύ διασκεδαστικό να πηγαίνουμε σε μεγάλες οικογενειακές συναντήσεις στα εστιατόρια που διατηρούσαν οι γονείς και οι θείοι μου. Τις Κυριακές μετά την εκκλησία, μετά τις βαπτίσεις, το Πάσχα και σε όλα εκείνα τα εορταστικά πάρτι».
Ήταν η δεκαετία του 80 και του 90, μια εποχή ευημερίας. «Ως παιδιά βλέπαμε επίσης και την επικερδή πλευρά μιας τέτοιας οικογενειακής επιχείρησης. Οι γονείς μας εργαζόταν σκληρά και θέριζαν τους καρπούς της γνήσιας φιλοξενίας και του καλού φαγητού που παρείχαν όλα αυτά τα εστιατόρια. Το πρώτο μου δολάριο το κέρδισα καθαρίζοντας τραπέζια, και ακόμα πιστεύω ότι όλοι θα πρέπει να δουλέψουν σε ένα εστιατόριο κάποια στιγμή στη ζωή τους».
Η Sofia ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα γινόταν sommelier. Όταν γνώρισε τον σύζυγο της Kevin, εκείνος ήταν ήδη πιστοποιημένος sommelier με πάνω από μια δεκαετία εμπειρίας σε κορυφαία steakhouses της Νέας Υόρκης. «Ο Kevin είχε τόση καλή κατανόηση του κρασιού και της βιομηχανίας γύρω από αυτό, που απλά άρχισαν να μαθαίνω λεπτομέρειες οι οποίες με οδήγησαν σε ένα πολύ έντονο ενδιαφέρον για τα ποτά. Το επόμενο βήμα ήταν να εκπαιδευτώ και εγώ ως sommelier, βήμα που θεωρούσαμε απαραίτητο αν επρόκειτο να βάλουμε τα ονόματά μας σ’ ένα εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Έτσι αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε για τα μεγάλα παιχνίδια».
Όταν η Sofia και ο Kevin αποφάσισαν να ανοίξουν το Vinyl Steakhouse, είχαν ένα σαφές όραμα για το τι ήθελαν να κάνουν διαφορετικά. «Θέλαμε πραγματικά να επεξεργαστούμε το παλιό κλασικό μοντέλο του steakhouse και ειδικότερα αυτού της Νέας Υόρκης. Αν έρθεις εδώ, θα δεις ότι υπάρχει ένα πλήθος από απίστευτα steakhouses που βρίσκονται στο ίδιο σημείο δεκαετίες αλλά μαζί τους υπάρχει ένα μοντέλο λειτουργίας που δεν αλλάζει. Παλιομοδίτικα δερμάτινα καθίσματα, λευκά τραπεζομάντηλα, κυρίως άνδρες στο προσωπικό με γραβάτες, γιλέκα και ο Sinatra ως ηχητική υπόκρουση. Και θα μου πεις, και ποιος δεν αγαπά αυτό; Αλλά εμείς από την άλλη θέλαμε να προκαλέσουμε αυτό το μοτίβο λειτουργίας».
Ο στόχος ήταν σαφής: «Να αφαιρέσουμε όλη αυτή την προσποίηση από τα steakhouses ενώ παράλληλα να συνεχίσουμε να διατηρούμε κορυφαίο επίπεδο στο service όπως επίσης και στο φαγητό. Δεν έχουμε τραπεζομάντηλα ενώ ανά πάσα στιγμή μπορεί να ακούσεις ένα βινύλιο των Led Zeppelin να παίζει. Οι sommeliers μας ανοίγουν μπουκάλια κρασιού, οι σερβιτόροι μας έχουν σύγχρονη ενδυμασία και φυσικά δεν έχουμε dress code. Τα cocktails μας είναι καινοτόμα και το μενού μας ενώ έχει τις ρίζες του στα κλασικά ενός steakhouse εμείς τα σερβίρουμε με την προσωπική πινελιά του σεφ. Συνολικά είναι μια πολύ cool εμπειρία να έρθεις να δειπνήσεις στο Vinyl Steakhouse».
Προφανώς και το όνομα του εστιατορίου δεν είναι τυχαίο. Με πάνω από 2700 δίσκους βινυλίου, η μουσική αποτελεί βασικό κομμάτι της εμπειρίας. Ρώτησα τη Sofia αν πιστεύει ότι το βινύλιο δημιουργεί μια διαφορετική εμπειρία από ένα τυπικό playlist. «Ναι, απολύτως», μου απαντάει. «Παίρνουμε σχόλια συνέχεια για το πόσο υπέροχο είναι να ακούς το album ενός καλλιτέχνη με τον τρόπο που το σκέφτηκε. Επίσης, είναι όλα αυτά τα τριξίματα και οι ατέλειες που βγαίνουν από τα ηχεία και κάνουν την όλη εμπειρία πιο οικεία. Νομίζω ότι οι άνθρωποι θα αγαπούν πάντα τη νοσταλγία που προσφέρει ο ήχος από ένα πικάπ».
«Το πικάπ στο Vinyl Steakhouse βρίσκεται ακριβώς πίσω από το προσωπικό υποδοχής και αυτοί είναι υπεύθυνοι στο να διατηρούν τη ροή των δίσκων που ακούγονται όλο το βράδυ», εξηγεί η Sofia. «Βέβαια, παίρνουμε πολλές επιθυμίες επισκεπτών για συγκεκριμένα album οπότε εκπληρώνουμε και αυτές».
Η επιλογή δεν είναι τυχαία: «Πάντα προσπαθούμε να διαβάσουμε το δωμάτιο όταν επιλέγουμε τη μουσική. Παίζουμε όλα τα είδη οπότε έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις όλες αυτές τις διαφορετικές μουσικές να αντανακλούν στη διάθεση των ανθρώπων».
Η Sofia πιστεύει ότι μουσική, φαγητό και κρασί είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. «Νομίζω ότι είναι απολύτως αλληλένδετα. Όλες οι αισθήσεις μας είναι», λέει. «Μπορείς να το δεις όταν οι καλεσμένοι πίνουν τα ποτά τους και ο αγαπημένος τους καλλιτέχνης ακούγεται από τα ηχεία. Χορεύουν και απολαμβάνουν το φαγητό και το ποτό τους. Είναι πάντα τόσο ωραίο να το βλέπεις να συμβαίνει. Αυτή η αίσθηση δεν παλιώνει ποτέ».
Την ρωτάω τι ήταν πιο δύσκολο, το να πείσουν τους ανθρώπους ότι η μπριζόλα μπορεί να έχει μια rock n roll ταυτότητα ή να σπάσουν το στερεότυπο του λευκού τραπεζομάντηλου και είναι ξεκάθαρη. «Νομίζω το να απομακρυνθούμε από το λευκό τραπεζομάντηλο. Μερικοί άνθρωποι, ειδικά στην αρχή δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί δεν είναι πολλά από τα πράγματα που είχαν συνηθίσει στα κλασικά steakhouses».
Όσο για το rock n roll στοιχείο; Η
Sofia το βλέπει ως κάτι φυσικό: «Πάντα
έβλεπα την μπριζόλα ως κάτι που είναι λίγο rock n roll. Σκέψου το να ψήνεις έξω
σε μια ζεστή μέρα, να φοράς άνετα ρούχα, να ψήνεις και να καρυκεύεις το κρέας
σου όπως ακριβώς θέλεις και τη δική σου αγαπημένη μουσική να παίζει. Μετά να
απολαμβάνεις το φαγητό μαζί με τους αγαπημένους σου σ’ ένα μεγάλο τραπέζι.
Είναι κάτι κοινωνικό και δεν χρειάζεται να έχει πάντα αυτή την απρόσιτη πτυχή».
Το
Vinyl Steakhouse περιγράφεται ως casual αλλά υψηλού επιπέδου. Πως επιτυγχάνεται
κάτι τέτοιο; «Εκπαιδεύουμε συνεχώς την ομάδα μας. Θέλουμε να αντιμετωπίζουν τον
κάθε καλεσμένο ως βασιλιά, να κάνουν ότι μπορούν έτσι ώστε οι εμπειρία τους να
είναι υπέροχη. Επίσης αντιμετωπίζουμε το προσωπικό μας με μεγάλο σεβασμό. Αυτό
όμως που κάνει τη διαφορά είναι ότι πάντα εγώ ή ο Kevin είμαστε εκεί κατά τη
διάρκεια του service. Είναι σημαντικό οι ιδιοκτήτες να βρίσκονται εκεί.
Συνομιλούμε με τους ανθρώπους, βρισκόμαστε δίπλα στα τραπέζια και βεβαιωνόμαστε
ότι όλα πάνε καλά. Αυτό είναι κάτι που λείπει από τη φιλοξενία του Manhattan».
Αλήθεια όμως ποιος συνδυασμός πιάτου, κρασιού και μουσικής θα ήταν ιδανικός για κάποιον με rock γούστο που επισκέπτεται για πρώτη φορά το Vinyl Steakouse; «Αν ρωτούσες τον σύζυγό μου θα σου έλεγε ένα εξαιρετικό Napa Cabernet κάτι σαν το Groth Reserve ή ένα Keplinger σε συνδυασμό με το ”Beggars Banquet” των Rolling Stones. Για μένα; Ένα Cowboy Rib Eye με το ”Score” των Fugees και ένα Right Bank Bordeaux. Έχουμε διαφορετικά γούστα στη μουσική».
Τον περασμένο Φεβρουάριο το Vinyl Steakhouse απέκτησε έναν αδερφό, το Vinile Chophouse δυο τετράγωνα μακριά. «Θέλαμε να επεκταθούμε στο private dining και η διάταξη στο εστιατόριο μας δεν μπορούσε να φιλοξενήσει κάτι τέτοιο. Βρήκαμε τον τέλειο χώρο και κάναμε το επόμενο βήμα. Αυτό σημαίνει και περισσότερα είδη κρέατος. Χοιρινές μπριζόλες, αρνί, πάπια και φυσικά της μπριζόλες που προσφέρουμε ήδη στο Vinyl. Θέλαμε να έχει πιο μεσογειακή ταυτότητα, κάποια θαλασσινά οπότε το Vinile απέκτησε τη δική του προσωπικότητα και φιλοσοφία φαγητού».
«Θα θέλαμε να επεκταθούμε και σε άλλες πόλεις στην Αμερική. Έχουμε ονειρευτεί να πάμε σε κλασικές μουσικές πόλεις όπως το Nashville και το Austin. Επίσης θα θέλαμε να έχουμε Vinyl Steakhouses στις πατρίδες μας αλλά θα δούμε αν συμβεί ποτέ. Θα ήταν ευλογία να μπορέσουμε να το κάνουμε. Αλλά αυτή η βιομηχανία είναι τόσο σκληρή οπότε νιώθουμε πραγματικά ευλογημένοι που καταφέραμε να έχουμε δύο εστιατόρια στο Manhattan. Θα δούμε όμως. Η ζωή είναι σύντομη και πρέπει να την κάνουμε να μετράει, έτσι δεν είναι;»
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση