Κάπως έτσι συνέβη εκείνο το βράδυ στο Salumaio d’ Atene. Μπαίνοντας στην οδό Παναγίτσας από τη λεωφόρο Κηφισιάς μου πήρε κάποια δευτερόλεπτα να το εντοπίσω. Αν δεν ήξερα που πάω πιθανόν να προσπερνούσα τη salumeria – και το μικρό της εστιατόριο – που προστατεύονται από τα αδιάκριτα βλέμματα χάρη των περαστικών στις φυλλωσιές του winter garden τους.
Τα διάφορα αλλαντικά που κρέμονταν πάνω από τα ψυγεία είχαν, με κάποιο τρόπο, γίνει μέρος της γιορτινής διακόσμησης∙ βρισκόμουν σε έναν κόσμο αφθονίας και, ευωχίας. Κάποιος αγόραζε αλλαντικά – που πάντα κόβονται πάντα μπροστά στον πελάτη. Όπως στις ιταλικές salumerie, έτσι και στο Salumaio d’ Atene προτείνουν μια μεγάλη ποικιλία τυριών, ζυμαρικών, φρέσκων ή αποξηραμένων, διάφορους τύπους ρυζιού (όχι μόνο για τα risotti) και διάφορα άλλα, εκλεκτά προϊόντα από μικρούς τοπικούς, παραγωγούς, καθώς και προϊόντα εισαγωγής (χαβιάρια, σολομούς κ. ά), καθώς και μια ποικιλία κρασιών, ιταλικών ελαιολάδων, καφέδων και γλυκισμάτων.
Όπως με πληροφόρησαν οι φίλοι μου, που το επισκέπτονται συχνά, το Salumaio γεννήθηκε από την αγάπη των ιδιοκτητών του, της Φούλης και του Σωτήρη Γεωργακόπουλου, για το καλό φαγητό. Το 1998, γοητευμένοι από τις νοστιμιές που ανακάλυπταν στα ταξίδια τους ανά τον κόσμο, αποφάσισαν να ανοίξουν μια μικρή salumeria, δηλαδή ένα ιταλικό delicatessen. Ακολουθώντας τη λογική ιταλικών salumerie έπρεπε στον ίδιο χώρο να υπάρχει κι ένα εστιατόριο που θα επέτρεπε στους πελάτες να δοκιμάζουν διάφορα προϊόντα πριν ακόμα τα αγοράσουν. Βέβαια, μια salumeria δεν σερβίρει μόνο panini (σαντουιτσάκια) ή taglieri (πλατό αλλαντικών), σερβίρει aperitivi ή και κανονικά γεύματα.
Στο Salumaio d’ Atene ο σεφ Θεόδωρος Χουντάσης, έχει σχεδιάσει ένα all time classic μενού, το οποίο στοχεύει να αναδείξει τα προϊόντα του καταστήματος. Ξεκινήσαμε με κάποια πιάτα εποχής: μια σούπα με κάστανο, αρωματισμένη με τρούφα και τη σαλάτα Pagagena (αναφορά στο Μότσαρτ;) με άισμπεργκ, κόκκινη λόλα, baby σπανάκι, gorgonzola dolce, speck, καραμελωμένα αχλάδια, καρύδια και μια vinaigrette με ξίδι λευκού κρασιού. Το μοσχαρίσιο μεδούλι μες το κόκκαλό του μαζί με σκορδόψωμο, με σάλτσα μαϊντανού και το chutney ήταν ένα πιάτο τόσο γενναιόδωρο που θα μπορούσα να είχα σταματήσει εκεί. Η παρέα μου όμως επέμενε πως το ριζότο με το foie-gras και τις καραβίδες είναι must, αλλά τελικά καταλήξανε πως έπρεπε να πάρουμε και εκείνο με την κολοκύθα, το φρέσκο σπανάκι και τα δυο τυριά (taleggio και pecorino romano). Με τούτα και με κείνα, μετά και το magret της πάπιας με τα βύσσινα και τον πουρέ αγκινάρας Ιερουσαλήμ, που είχα διαλέξει ως κύριο πιάτο, δεν κατάφερα ούτε να τείνω το πιρούνι μου να δοκιμάσω λίγο από το πολύ σωστά ψημένο στη σχάρα – έτσι φαινόταν – φιλέτο τόνου, με αβοκάντο και σος Masashi με κόλιανδρο. Κάπου σε αυτό το σημείο μου ήρθαν στο νου τα κατορθώματα των γιγάντων, του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ.
Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί μετά από όλα αυτά, όταν πιά φτάσαμε στα γλυκά, εκτίμησα, πιο πολύ και από το tiramisù τους, την τάρτα λάιμ με κόκκινα βατόμουρα, όχι μόνο γιατί ήταν ελαφριά και φίνα, αλλά γιατί ήμουν βέβαιη πως οι φίλοι μου θα την τιμούσαν όπως της άξιζε, μέχρι τελευταίας κουταλίτσας.
Σίγουρα θα ήθελα να ξαναγυρίσω κάποια στιγμή στο Salumaio d’ Atene∙ βρήκα τόσο δελεαστική αυτή την εκδοχή της εκλεπτυσμένη πανταγκρυελικής ευχωχίας και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα γιορτής στο χώρο. Μπορεί και να έπαιρνα μόνο μια ποικιλία αλλαντικών με μια σαλάτα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ίσως κι εκείνο το φιλέτο Rossini με το foie-gras και την μαύρη τρούφα… αυτό κι αν είναι old time classic.
Info: Παναγίτσας 3, Κηφισιά, τηλ: 21 0623 3934, https://www.salumaio.gr/
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση