Ένα τριήμερο στην Σόφια

Δεν θα σας πω ψέματα, παρόλο που αγαπάμε πολύ να ταξιδεύουμε με το αυτοκίνητο – δεν έχουμε αναμονές και καθυστερήσεις σε αεροδρόμια και λιμάνια, παίρνουμε μαζί μας ότι θέλουμε από αποσκευές, σταματάμε όπου θέλουμε, πάμε όπου θέλουμε και φεύγουμε όποτε θέλουμε- αυτή η διαδρομή των 7,5 ωρών από Αθήνα- Σόφια με κούρασε αρκετά παρόλο που είχα  τον ρόλο του συνοδηγού και δεν οδήγησα ούτε λεπτό. Αρκέστηκα στο να διαλέγω μουσικές και να χαζολογάω στα social, αλλά παρόλα αυτά, ένοιωσα τεράστια ανακούφιση όταν παρκάραμε στην είσοδο του Hyatt Regency στην πλατεία Vasil Levski.

Η διαδρομή αν εξαιρέσει κανείς την διάρκεια είναι πάρα πολύ άνετη, και στα σύνορα δεν σε σταματά για έλεγχο κανείς, άρα δεν καθυστερείς πουθενά. Το μόνο που χρειάζεται είναι να προμηθευτείς μια βινιέτα – που ο Πάνος την έβγαλε ηλεκτρονικά από την Αθήνα- με την οποία μπορείς να κυκλοφορείς παντού στην Βουλγαρία με το αυτοκίνητο σου  για τις ημέρες της διάρκειας της, μια που δεν υπάρχουν διόδια. Η τιμή (ενδεικτικά) είναι 10 ευρώ για μια βδομάδα.

Στην Βουλγαρία, από το τελωνείο του Προμαχώνα μέχρι την Σόφια ο δρόμος είναι καινούριος, άνετος και ταχείας κυκλοφορίας εκτός από το κομμάτι της Κλεισούρας όπου για περίπου τρία τέταρτα στενεύει – και άκουσα πως τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού μποτιλιάρεται τρελά- αλλά σε αποζημιώνει το υπέροχο τοπίο και ο Στρυμώνας που κυλάει δίπλα στον δρόμο ορμητικός και πανέμοροφος. Δυστυχώς τράβηξα πολλά βίντεο και καμμία φωτογραφία κι έτσι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας αυτή την πραγματικά εντυπωσιακή διαδρομή.

Τα χωριά, όπως και τα περίχωρα της Σόφιας είναι κάπως απογοητευτικά, θυμίζουν πολύ την δική μας επαρχία αλλά στα χειρότερα και τα πιο φτωχικά της κομμάτια, όμως το κέντρο της Σόφιας είναι εντελώς διαφορετικό, με εντυπωσιακά κτήρια, μεγάλες πλατείες και καταπράσινα πάρκα, και θυμίζει λίγο – σε πάρα πολύ χαλαρή απόδοση- την Belgravia στο Λονδίνο.

Το Hyatt Regency αποδείχτηκε εξαιρετική επιλογή όχι μόνο γιατί είναι στο πιο κεντρικό και ωραίο σημείο της πόλης, στην πλατεία Vasil Levski που είναι σαν την δική μας Πλατεία Συντάγματος, αλλά και γιατί τα δωμάτια – ακόμα και τα απλά δίκλινα σαν αυτό που μείναμε- είναι πάρα πολύ άνετα και με όλα τα κομφόρ, το service ευγενέστατο και το πρωινό που δοκιμάσαμε αξιοπρεπέστατο. Στο δε lobby έχει κατάστημα με πούρα και cigar lounge, οπότε ο Πάνος το εκτίμησε ακόμα περισσότερο όπως αντιλαμβάνεστε.

Στην Σόφια υπάρχει έντονη Ελληνική παρουσία όχι μόνο λόγω εγγύτητας με την Θεσσαλονίκη, αλλά γιατί ζουν εκεί πολλοί Έλληνες φοιτητές και δραστηριοποιούνται και επαγγελματικά πολλοί Έλληνες επιχειρηματίες.

Το πρώτο βράδυ πήγαμε για φαγητό σε ένα Ελληνικό εστιατόριο, το Kuzina, και παρόλο που αρχικά απόρησα – για ποιον λόγο να πάμε στην Σόφια να φάμε Ελληνικό φαγητό?- εντυπωσιάστηκα με την ποιότητα, αλλά και με το πόσο γεμάτο ήταν. Στην πορεία, ο σερβιτόρος μας που μιλούσε τόσο άψογα Ελληνικά που νόμισα πως ήταν Έλληνας ενώ ήταν Βούλγαρος, μας εξήγησε πως γίνεται χαμός καθημερινά, και πως η Ελληνική κουζίνα είναι από τις πιο δημοφιλείς στην χώρα.

Το άλλο πρωί, από ραντεβού σε ραντεβού είχαμε την ευκαιρία να δούμε ένα από τα πιο popular all day μαγαζιά της πόλης , το Social Bar & Kitchen , την Vitosha Boulevard τον πιο μεγάλο πεζόδρομο της Σόφιας, και στην συνέχεια το εμπορικό κέντρο Paradise, όπου διαπίστωσα πως σε επίπεδο shopping – όπως και γαστρονομικώς άλλωστε- η Σόφια είναι σαν την Αθήνα των 90’s, κάτι που το βλέπεις και όταν περπατάς στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους.

Δεν υπάρχουν διεθνή luxury brands, είδα μόνο ένα Chopard, ούτε εντυπωσιακές βιτρίνες, αλλά πιο πολύ μικρά μαγαζάκια. Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν καζίνο σε κάθε γωνιά, και στους δρόμους κυκλοφορούν (και) πανάκριβα αυτοκίνητα. Πολλές Porshe, και είδαμε μέχρι και Bentley. Τα δε εστιατόρια είναι γεμάτα μεσημέρι- βράδυ, οπότε χρήμα υπάρχει, και διάθεση για ανάπτυξη, απλά ακόμα είναι όλα στην αρχή.

Το μεσημέρι φάγαμε σε ένα πολύ καλό Ιταλικό, το La Capannina που ήταν και όμορφο αλλά και με πολύ προσεγμένο φαγητό και εξαιρετικές πρώτες ύλες και θα μπορούσε να σταθεί άνετα και στην Αθήνα.

Το ίδιο βράδυ μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη μια που είχαμε κλείσει να πάμε για dinner στο εστιατόριο Panorama – ένα από τα καλύτερα της πόλης όπως μας είχαν πει- στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου Marinela, στην περιοχή Lozenets που είναι, ας πούμε, το δικό μας Ψυχικό.

Το ίδιο το ξενοδοχείο είναι ένα σουρεαλιστικό υπερθέαμα με ένα τεράστιο ασπρόμαυρο μαρμάρινο lobby το οποίο λόγω εποχής ήταν στολισμένο Χριστουγεννιάτικα μεν, αλλά τόσο συμπεριληπτικά δε,  που συνυπήρχαν δίπλα δίπλα χριστουγεννιάτικα δέντρα που άλλαζαν χρώματα, άσπροι πλαστικοί τάρανδοι, χρυσές μεταλλικές αρκούδες, βουνά από ψεύτικο χιόνι, κινέζικα φανάρια, neon επιγραφές που αναβόσβηναν σε όλα τα χρώματα του ουρανίου τόξου, δεκάδες οθόνες/τζάκια, πιγκουίνοι μεγέθους μπασκετμπολίστα και – άσχετο- ένα gentleman’s club.

Στην δε είσοδο, εκτός της Bentley που σας ανέφερα πριν και δυο τριών πολύ βασταγερών κυρίων με βλοσυρό βλέμμα, υπήρχαν και αυτοκόλλητα που απαγόρευαν την χρήση όπλων μέσα στο ξενοδοχείο, κάτι που δεν το έχω δει ποτέ ξανά στην ζωή μου, σε όσα μέρη κι αν έχω ταξιδέψει.

Anyway, με διάθεση ολοένα πιο adventurous φτάσαμε στο roof garden και εκεί, σαν κάποιος να πάτησε ένα αόρατο κουμπί του χρονοντούλαπου της ιστορίας, βρεθήκαμε πίσω στην δεκαετία του 80, σε ένα εστιατόριο με ασιατικές διακοσμητικές επιρροές, live πιάνο, service και διεθνές μενού μιας άλλης εποχής.  Και με θέα όλη την πόλη, να το πούμε κι αυτό. Εμείς βέβαια, πέρα από το ότι δεν είχαμε προετοιμαστεί για αυτό το concept, είχαμε την λανθασμένη εντύπωση πως εκεί θα δοκιμάζαμε την τοπική Βουλγαρική κουζίνα, οπότε όταν βρεθήκαμε να παλεύουμε με τα διάφορα φιλέτα α λα κρεμ, και τα ορεκτικά τύπου γαρίδες κοκτέιλ τίγκα στην μαγιονέζα και καμαμπέρ ψητό με φρούτα του δάσους – το οποίο δεν ήταν καθόλου κακό παρεμπιπτόντως- κάπως μπερδευτήκαμε, αλλά τελικά το διασκεδάσαμε και περάσαμε μια χαρά.

Φεύγοντας, προσπαθώντας να καλέσουμε ταξί για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο μας διαπιστώσαμε έκπληκτοι πως όπως και όταν φτάσαμε έτσι και μετά, στις δύο τεράστιες ρεσεψιόν δεν υπήρχε κανείς. Ούτε και πουθενά αλλού άλλωστε σε όλο το lobby ή την έξοδο. Είναι ξενοδοχείο φάντασμα, είναι ντεκόρ, είναι πριβέ το σύστημα και λειτουργεί μόνο με ραντεβού, δεν κατάλαβα, ευτυχώς όμως είχα φροντίσει να κατεβάσω το app TaxiMe που αν βρεθείτε στην Σόφια θα σας φανεί πολύ χρήσιμο για τις μετακινήσεις σας, γιατί αλλιώς θα είμασταν ακόμα εκεί και θα ψάχναμε να βρούμε τρόπο να φύγουμε. ( Με την ευκαιρία, τα ταξί στην Σόφια είναι πολύ φτηνά και η ισοτιμία του euro με το λεβ που είναι ακριβώς το μισό κάνει τις διαδρομές σχεδόν τζάμπα. Βέβαια από τον Ιανουάριο που μπαίνουν κι αυτοί στο ευρώ τα πράγματα θα αλλάξουν, αλλά προς το παρόν μετακινήσεις και εστιατόρια είναι πολύ οικονομικά.)

Την τελευταία μέρα μας την κρατήσαμε για να δούμε την πόλη, αλλά επειδή είμαστε lazy travelers ζητήσαμε από το concierge του ξενοδοχείου να μας κανονίσει έναν οδηγό που να μιλάει Αγγλικά, ο οποίος μας παρέλαβε από το Cohiba Atmosphere – είπαμε η Σόφια έχει πολλά καζίνο και apparently πολλά cigar lounges- μας έκανε μια ωραία μεγάλη βόλτα σε όλα τα αξιοθέατα, βγάλαμε φωτογραφίες, πήραμε μια καλή ιδέα του beat της πόλης, και μας άφησε στο ξενοδοχείο μας.

Το βράδυ πήγαμε στο πιο ενδιαφέρον μαγαζί του ταξιδιού μας, το Fake French, που παρόλο που το πανέξυπνο όνομα του προσπαθεί να μειώσει τις προσδοκίες, αποδείχθηκε πολύ πιο αυθεντικό από πολλά αντίστοιχα του στην Ελλάδα, αλλά και αλλού. Νεανικό, με ωραίο vibe, χαλαρό αλλά ευγενέστατο σέρβις και ένα πολύ ενδιαφέρον και κάπως παιχνιδιάρικο μενού, θα μπορούσε να σταθεί πολύ άνετα στην Αθήνα και θα έκανε και μεγάλη επιτυχία. Μας λείπει κάτι τέτοιο, που ψάχνοντας λέξη να το περιγράψω, μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό η Γαλλική λέξη “nonchalant” που σημαίνει νωχελικός.

Οι μέρες στην Σόφια πέρασαν γρήγορα και φεύγοντας για Θεσσαλονίκη - για να σπάσουμε το ταξίδι της επιστροφής στην μέση- σκεφτόμουν πως θα επέστρεφα ξανά αν μου δινόταν η ευκαιρία. Δεν είναι μια πόλη που σε εντυπωσιάζει, όμως είναι μια πόλη που σου δημιουργεί μια οικειότητα, και που σίγουρα, έχει πολλά ακόμα ενδιαφέροντα κομμάτια να μας δείξει.