Πριν από τρία χρόνια, γράφοντας για το Ex Machina, είχα σταθεί σε ένα μικρό παιχνίδι του Άνταμ Κοντοβά: χώριζε το μενού του σε κατηγορίες που παρέπεμπαν χαριτολογώντας σε ελληνική ταβέρνα, ενώ η μαγειρική του ταξίδευε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Η σχέση τους τότε περιοριζόταν περισσότερο στην ονοματολογία, μια και το φαγητό ακολουθούσε άλλους, πολύ πιο περιπετειώδεις δρόμους. Να όμως που εκείνο το παιχνίδι ήτανε γραφτό να γίνει ολόκληρο εστιατόριο. Στο Tavernaki, που άνοιξε πριν από έναν μήνα περίπου στο Κολωνάκι, ο Κοντοβάς επιστρέφει στην ταβέρνα και αυτή τη φορά την παίρνει πολύ πιο σοβαρά. Τόσο όσο χρειάζεται, δηλαδή, για να της αλλάξει τα φώτα με τον δικό του τρόπο και με την καλή την έννοια.

Τον γνωρίζω και παρακολουθώ τη μαγειρική του πορεία από το 2015. Αν κάτι με έχει απασχολήσει όλα αυτά τα χρόνια στην περίπτωσή του, είναι αυτή η σχεδόν ακατάπαυστη δημιουργική ανησυχία που τον σπρώχνει διαρκώς προς καινούργιες γεύσεις. Ο Κοντοβάς έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στην Ασία και μια ευρύτητα στις γευστικές του αναφορές. Έχει όμως και το θάρρος να συνδυάζει υλικά που στα χέρια άλλων μαγείρων θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κανονικό βραχυκύκλωμα. Κατά καιρούς παλιότερα, αυτή η πληθωρικότητα τον έχει παρασύρει σε υπερβολές. Μας έχει δώσει όμως και σπουδαία δείγματα γραφής. Όλα αυτά είναι μέρος της μαγειρικής ιδιοσυγκρασίας του. Στο Tavernaki, πάντως, βρίσκω τη δουλειά του σε μια ωραία φάση ωριμότητας. Γιατί; Επειδή η έμπνευση παραμένει ζωηρή χωρίς να γίνεται φλύαρη, οι συνδυασμοί έχουν περισσότερο ειρμό και καμία διάθεση επίδειξης, ενώ η τόλμη του εξακολουθεί να είναι παρούσα, έχοντας πια καλύτερη αίσθηση των ορίων της. Και κάπως έτσι, η νοστιμιά παίρνει το πάνω χέρι. Πολύ ευχάριστη εξέλιξη για έναν μάγειρα που είχε ανέκαθεν πολλά να πει.
Αλλά και η συγκυρία στην οποία εμφανίζεται το Tavernaki έχει τη σημασία της. Η ταβέρνα βρίσκεται εδώ και καιρό στα πάνω της, με όλο και περισσότερους αξιόλογους μάγειρες να στρέφονται προς ένα είδος εστιατορίου που κουβαλάει ένα τεράστιο κομμάτι της γευστικής μας μνήμης. Βέβαια, η σημερινή της αναγέννηση έχει πολλές αναγνώσεις. Άλλοτε συναντάμε μια ανανεωμένη εκδοχή της παραδοσιακής κουζίνας, άλλοτε μια επιστροφή στην απλότητα και στην πρώτη ύλη, ενώ έχει ανοίξει και την όρεξη σε όσους βλέπουν την ταβέρνα ως μια εύκολη επιχειρηματική συνταγή, με αποτέλεσμα να την κακοποιούν με την προχειρότητα τους. Ωστόσο συχνά πυκνά η ίδια η έννοια της ταβέρνας γίνεται αφετηρία για πολύ πιο ελεύθερες μαγειρικές αναζητήσεις. Αυτή η τελευταία περίπτωση προσφέρει και το μεγαλύτερο πεδίο δημιουργίας, αρκεί ο μάγειρας να έχει καταλάβει τι ακριβώς θέλει να κάνει.
Ο Κοντοβάς, λοιπόν, παίρνει το γνώριμο οικοδόμημα της ελληνικής ταβέρνας και το ξαναδουλεύει μέσα από τις γεύσεις και τις τεχνικές που γνωρίζει καλύτερα. Η ιδέα έχει μεγαλύτερο βάθος από όσο υποψιάζεται κανείς διαβάζοντας για πρώτη φορά το μενού. Άλλωστε, η ελληνική κουζίνα και αρκετές μαγειρικές παραδόσεις της Ασίας μοιράζονται μια ουσιαστική συγγένεια στον τρόπο με τον οποίο χτίζουν τη νοστιμιά. Το μαγείρεμα στην κατσαρόλα, οι ζυμώσεις, οι δυνατοί ζωμοί και η αγάπη για τις βαθιές, συμπυκνωμένες γεύσεις προσφέρουν στον Κοντοβά ένα ολόκληρο πεδίο για να κινηθεί. Και εκείνος δείχνει να το απολαμβάνει.
Στη γωνία της Ξανθίππου με τη Δεινοκράτους, εκεί όπου για χρόνια στεγαζόταν το Nikkei και στη συνέχεια πέρασε το WooWoo Garden, η Ασία εξακολουθεί κατά κάποιον τρόπο να έχει τον πρώτο λόγο. Μόνο που τώρα τη συναντάμε σε μια πολύ διαφορετική και ανατρεπτική συνθήκη. Ο χώρος έχει αποκτήσει μια πιο ζεστή, κοσμοπολίτικη και ανεπιτήδευτη προσωπικότητα, με την ανοιχτή κουζίνα να δίνει ένα πιο μαγειρικό προφίλ και το μενού να ακολουθεί τη δομή που θα περίμενε κανείς από μια ταβέρνα. Αλοιφές και σαλάτες, μαγειρευτά, τηγανητά και σχάρα. Ακόμη και το όνομα παίζει με τη διπλή του καταγωγή: την ελληνική ταβέρνα και το ιαπωνικό «aki», που σημαίνει φθινόπωρο και παραπέμπει στην εποχικότητα.

Πάμε, τώρα, στο φαγητό. Φαίνεται πως ορισμένες ιδέες του Άνταμ Κοντοβά έχουν γερά κρατήματα. Στο Ex Machina θυμάμαι ακόμη ένα εξαιρετικό τζατζίκι με μεσσηνιακή μυζήθρα και κίμτσι, όπως και μια τραγανή τάρτα από αιγυπτιακό φετίρ με κρέμα μελιτζάνας, miso και νιφάδες τυριού. Τρία χρόνια αργότερα, το κίμτσι έχει μετακομίσει στην τυροκαυτερή, το miso κάνει παρέα στην καπνιστή μελιτζανοσαλάτα με πεκάν και το τζατζίκι έχει μπλέξει με μαύρο σκόρδο και σπασμένα αγγούρια. Μου αρέσει αυτό το δημιουργικό πήγαινε έλα, γιατί δείχνει έναν μάγειρα που επιστρέφει σε αγαπημένους του συνδυασμούς και τους ξανασκέφτεται, δίνοντας τους κάθε φορά μια διαφορετική θέση στο τραπέζι. Η μελιτζανοσαλάτα, πάντως, μου φάνηκε γευστικά κάπως πλαδαρή. Περίμενα περισσότερο νεύρο.
Από την άλλη, το κουνουπίδι γιαχνί με κόκκινο κάρι και ξηρή μυζήθρα είναι εξαιρετικό. Ένα φαγητό με όλη τη θαλπωρή της ελληνικής κατσαρόλας, που αποκτά άλλη ζωντάνια χάρη στο κάρι, διατηρώντας ακέραιη τη βαθιά νοστιμιά του. Παραγγείλτε το μαζί με τον γαύρο τεμπούρα, που συνοδεύεται από λευκό ταραμά και σάλτσα ιαπωνικού κάρι. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω ένα πιάτο που συμπυκνώνει με τον πιο απολαυστικό τρόπο τη φιλοσοφία του Tavernaki, θα πήγαινα κατευθείαν στα udon με κιμά πάπιας και καπνιστό τυρί. Είναι κορυφαία. Κρύβουν μέσα τους, σαν μπαμπούσκα, τα δικά μας μακαρόνια με κιμά, με όλη τη γνώριμη νοστιμιά τους να ξεπροβάλλει μέσα από μια εντελώς διαφορετική υφή. Τα χοντρά, μαστιχωτά udon αγκαλιάζουν τον πλούσιο κιμά της πάπιας και το καπνιστό τυρί έρχεται να ολοκληρώσει μια ιδέα που στα χαρτιά μοιάζει σχεδόν αυτονόητη. Στο στόμα, βέβαια, συμβαίνουν πολύ ωραιότερα πράγματα.
Ωραίο και το στήθος πάπιας, λιτό, με το ψήσιμο να σταματά ακριβώς εκεί που πρέπει ώστε να αναδεικνύεται η γεύση του κρέατος. Η μοσχαρίσια γλώσσα με σάλτσα satay, όμως, είναι όλα τα λεφτά. Η βαθιά, σχεδόν πληθωρική νοστιμιά της γλώσσας βρίσκει ιδανικό ταίρι στη φιστικένια σάλτσα, με το τηγανητό κρεμμύδι να συμπληρώνει το πιάτο. Εδώ ο Κοντοβάς πατάει γκάζι και πολύ καλά κάνει. Γιατί όση ισορροπία κι αν απαιτεί μια ώριμη μαγειρική, χρειάζεται πού και πού και κάτι που να σε κάνει να αφήνεις κάτω το πιρούνι μόνο και μόνο για να πεις πόσο νόστιμο είναι. Πολύ καλή και η κρέμα καραμελέ, με υποδειγματική υφή και εκείνο το χαρακτηριστικό τρεμούλιασμα που είναι πάντα καλό σημάδι. Ειδικά όταν πρόκειται για κρέμα καραμελέ.
Ο Γιώργος Μελισσάρης, ο Γιάννης Μωράκης, ο Πάνος Πολίτης και ο Τάκης Διδασκάλου πόνταραν στον Άνταμ Κοντοβά και μάλλον έπαιξαν πολύ καλό χαρτί. Το Tavernaki έχει ζωντάνια, έχει προσωπικότητα αλλά και μια εξαιρετικά τίμια σχέση ποιότητας και τιμής, με τον λογαριασμό να κινείται στο πενηντάρικο. Κυρίως, όμως, έχει έναν μάγειρα που δείχνει να διανύει μια από τις πιο μεστές και πολλά υποσχόμενες περιόδους του. Και σε μια Αθήνα που έχει γεμίσει ταβέρνες εκ των οποίων αρκετές δεν είναι της προκοπής, αυτός είναι σοβαρός λόγος να διαλέξεις τη συγκεκριμένη.
| 0 - 4 | 4.5 - 5 | 5.5 | 6 - 6.5 | 7 - 7.5 | 8 - 8.5 | 9 - 10 |
| Κακό | Μέτριο | Αποδεκτό | Καλό | Πολύ Καλό | Εξαιρετικό | Άριστο |
| *«βελάκι-σύμβολο»: το βελάκι προς τα πάνω, δεξιά από τον βαθμό, αν εμφανίζεται, συμβολίζει εστιατόριο που είναι κοντά στο να ανέβει το επόμενο βαθμολογικό σκαλοπάτι. | ||||||