Η Striggla, το γευστικό στέκι που έστησαν τα αδέρφια Χάρης και Αφροδίτη Βέντη μαζί με την Αγγελική Πανταλέων διανύει πλέον τον δεύτερο χρόνο της επιτυχημένης πορείας της στα βόρεια προάστια. Εδώ, ο βραβευμένος σεφ Θωμάς Μάτσας (Alemagou, 1 αστέρι FNL, Thirio, Recommended διάκριση από τον οδηγό Michelin) – μέλος πλέον του σχήματος ιδιοκτησίας – καταθέτει μια γαστρονομική πρόταση με ξεκάθαρη ελληνική ταυτότητα, βασισμένη κατά κύριο λόγο σε εγχώριες πρώτες ύλες.
Το να «βγάζεις γλώσσα» κρύβει σίγουρα μια γερή δόση προκλητικότητας. Στην περίπτωση όμως του Θωμά Μάτσα αυτή η φράση αποκτά την πιο γευστική της ερμηνεία. Σημαίνει να έχεις το μαγειρικό σθένος να πειράζεις οικεία πιάτα, γεμάτος σιγουριά για το γευστικό αποτέλεσμα. Η μαγειρική φιλοσοφία του σεφ παντρεύει την οικειότητα του comfort food με έξυπνες, μοντέρνες ιδέες που αποφεύγουν τις άσκοπες φλυαρίες. Το μενού πατάει πάνω σε σωστές τεχνικές βάσεις και προσφέρει μεστές, γεμάτες γεύσεις που μιλάνε στον ουρανίσκο. Πρόκειται για μια κουζίνα με ειλικρινή νοστιμιά, όμορφα αρώματα και πιάτα που έχουν σχεδιαστεί για να μπαίνουν στη μέση του τραπεζιού.
Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στη Striggla, έπιασα πόστο σε ένα από τα τραπέζια της ψηλοτάβανης σάλας με τις τεράστιες τζαμαρίες και ξεκίνησα το δείπνο μου με το προζυμένιο καρβελάκι, το οποίο κατέφθασε ζεστό και ευωδιαστό, παρέα με ελιές, καπαρόφυλλα και ελαιόλαδο. Αμέσως μετά, το παντζάρι, με τις σικάτες αλλά απόλυτα ισορροπημένες αντιθέσεις του, αναδείχθηκε σε ένα από τα κορυφαία πιάτα της βραδιάς, για το οποίο θα επέστρεφα ευχαρίστως. Η φυσική γλυκύτητα του υποδειγματικά βρασμένου παντζαριού έδενε υπέροχα με τη σικάτη, βαθιά καπνάδα των περασμένων από τη σχάρα χόρτων, τη δροσερή σπιρτάδα του καπνιστού γιαουρτιού και την παιχνιδιάρικη τραγανότητα του φουντουκιού. Η τυροκαυτερή με πιπεριές Φλωρίνης, φέτα, οψιμοτύρι και ξινομυζήθρα στάθηκε και αυτή σε υψηλό επίπεδο, ξεχωρίζοντας για τις ωραίες πικάντικες νότες και το γεμάτο της σώμα. Δίπλα της, οι χρυσαφένιοι γκιουζλεμέδες – τα παραδοσιακά γεμιστά πιτάκια της Θράκης – έστησαν ένα πεντανόστιμο παιχνίδι ανάμεσα στο αλμυρό και το γλυκό, όπου η βελούδινη, ελαφρώς όξινη ξινομυζήθρα ισορροπούσε ιδανικά με τη γλυκύτητα του θυμαρίσιου μελιού και τα ζεστά αρώματα των μπαχαρικών.
Στη φάβα με φινόκιο φρικασέ και λουκάνικο με πράσο, η οξύτητα εμφανίστηκε πιο τονισμένη από όσο θα έπρεπε και οι έντονες προσωπικότητες των υπόλοιπων υλικών περιόρισαν κάπως τη γήινη παρουσία της βελούδινης φάβας. Αντίθετα, τα μανιτάρια ήταν εξαιρετικά – κρατούσαν το δάγκωμά τους και έδιναν ρεσιτάλ υφών δίπλα στο τραγανό, θρυμματισμένο σουτζούκι και την πλούσια κρέμα γραβιέρας. Τα μπιφτεκάκια ήταν αφράτα και νόστιμα, αν και η συνοδευτική σάλτσα από ψητή πιπεριά και καπνιστή φέτα εμφανίστηκε κάπως πιο αραιή από ό,τι θα ήθελα, χάνοντας μέρος από το στιβαρό σώμα που θα της ταίριαζε. Όσο για τις κροκέτες μουσακά με μπεσαμέλ και sticks πατάτας, αν και είχαν ωραίο τεχνικό υπόβαθρο, η παρουσία της κανέλας ήταν τόσο έντονη που έτεινε να επισκιάζει τις υπόλοιπες γεύσεις.
Στα κυρίως πιάτα, ο γύρος κόκορα ήταν ζουμερός και πεντανόστιμος, πασπαλισμένος με ένα ευχάριστα πικάντικο μίγμα μπαχαρικών και πλαισιωμένος σωστά από αρωματικό γιαούρτι, ψητή ντομάτα και αφράτα πιτάκια. Το γιουβέτσι με σιγομαγειρεμένο βετούλι και κρέμα γραβιέρας αποδείχθηκε ένα βαθιά νόστιμο comfort πιάτο, αν και μια ιδέα παραπάνω από τον πλούσιο ζωμό του κρέατος θα το έκανε ακόμα πιο απολαυστικό. Εξαίσιο ήταν και το ριζότο ντολμαδάκια. Ομολογώ πως δεν είμαι οπαδός των αποδομημένων εκδοχών παραδοσιακών συνταγών, η συγκεκριμένη όμως εκτέλεση ήταν άριστη. Το πιάτο έφερε αυτούσια τη μνήμη του κλασικού λαχανοντολμά, με το λάχανο να έχει δεχτεί ένα υπέροχο κάπνισμα και να στέκεται πανέμορφα πάνω στο σωστά χυλωμένο ρύζι με τον μοσχαρίσιο και πρόβειο κιμά και το βελούδινο αυγολέμονο.
Η οινική λίστα περιλαμβάνει ετικέτες από τον ελληνικό και τον διεθνή αμπελώνα, με επιλογές που κινούνται από «ζωντανά», δροσερά λευκά και ροζέ, μέχρι πλούσια, στιβαρά κόκκινα κρασιά.
Info: Αγίου Κωνσταντίνου 56, Μαρούσι, τηλ. 210 6100 410
*Φωτογραφίες: Άννα Τασιούλα