Πάνε πολλά χρόνια από την πρώτη φορά που οργάνωσα μια μεγάλη δοκιμή με διάφορα πούρα και διάφορα ποτά. Θυμάμαι ότι την είχα οργανώσει στο ξενοδοχείο Ανδρομέδα τότε και είχαμε δοκιμάσει τρία διαφορετικά πούρα με έξι ή επτά διαφορετικά ποτά. Πριν αρχίσω να δοκιμάζω είχα άγχος για το τι θα γράψω. Βλέπετε δεν είμαι φίλος της υπερβολικής λεπτομέρειας που καμιά φορά αγγίζει τα όρια της δημιουργικής φαντασίας όταν ορισμένοι συνάδελφοι (και εγώ καμιά φορά είναι η αλήθεια) περιγράφουν γευστικές εμπειρίες. Φοβόμουν λοιπόν ότι δεν θα έβρισκα διαφορές άξιες αναφοράς και ότι θα έπρεπε να βάλω την φαντασία μου να δουλέψει για να γεμίσω το τετρασέλιδο που είχαμε προβλέψει τότε στο περιοδικό ΕΥ ΖΗΝ.
Ε λοιπόν, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο λάθος! Ναι, η βασική λογική λειτουργούσε ασφαλώς. Κάθε πούρο ταίριαζε μια χαρά με όλους τους συνήθεις ενόχους. Παλαιωμένα ρούμι, κονιάκ, malt whiskies κλπ συντρόφευαν επαρκώς μια μεγάλη γκάμα από πούρα. Από την άλλη όμως υπήρχαν τόσο έντονες διαφορές που με εντυπωσίασαν και δεν έπαψαν να με εντυπωσιάζουν σε κάθε μια από τις δοκιμές που οργάνωσα από τότε!
Τους βασικούς κανόνες τους έχω ξαναγράψει. Ο κύριος μπούσουλας είναι, όπως και στον συνδυασμό φαγητού-κρασιού, ο κανόνας της ομοιότητας. Αναζητάμε λοιπόν ποτά τόσο πλούσια όσο και το πούρο που καπνίζουμε και συνήθως αναζητάμε ποτά παλαιωμένα σε βαρέλι μια και αυτή η διαδικασία τα προικίζει με αρώματα καπνού, καραμέλας, μπαχαρικών, σοκολάτας κλπ που είναι αρώματα που συναντάμε και στα καλά πούρα. Από εκεί και πέρα όμως ανοίγεται ένας ολόκληρος κόσμος λεπτομερειών που, πιστέψτε με, πολύ συχνά κάνουν την διαφορά μεταξύ μιας ευχάριστης στιγμής και μιας αληθινής εμπειρίας.
Πριν μερικές μέρες είχα την τύχη και τη χαρά να δοκιμάσω δεκάδες κοκτέιλ από ταλαντούχους bartenders στο πλαίσιο του διαγωνισμού World Class, για τον οποίον παρεμπιπτόντως βρίσκομαι αυτή την στιγμή στο Λονδίνο. Αυτή η εμπειρία μου άνοιξε νέους ορίζοντες και νομίζω ότι πολύ σύντομα θα αγγαρέψω κάποιον ή κάποιους από αυτούς τους bartenders να οργανώσουμε μια τέτοια δοκιμή με πούρα και κοκτέιλ. Νομίζω ότι θα βγει ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Το συγκριτικό πλεονέκτημα με τα κοκτέιλ είναι η πολυπλοκότητα. Εκεί που σε ένα καλό spirit παίζουμε κυρίως με τα αρώματα, έχοντας όμως μια κατά βάση γλυκιά γεύση (το αλκοόλ βλέπετε είναι μόνο γλυκό), με τα κοκτέιλ παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και η γεύση μια και στον χαρακτήρα τους συμμετέχει και η οξύτητα και η πίκρα ακόμη και η αλμυρή γεύση. Αποτέλεσμα; Θα το δούμε και αναλυτικά σε λίγες εβδομάδες όμως ήδη έχω εντυπωσιαστεί από μερικούς συνδυασμούς. Το σημείο κλειδί είναι η ισορροπία γλύκας και πίκρας. Το πούρο χρειάζεται τη γλυκιά γεύση για να μαλακώνει τον ουρανίσκο από την ένταση του καπνού, αλλά η απόλαυση εκτοξεύεται όταν στο συνδυασμό παίξει και μια καλοζυγισμένη πίκρα. Δοκιμάζοντας λοιπόν ένα πληθωρικό Montecristo Robusto Extra με ένα Old Fashion με βάση το υπέροχο ρούμι Zacapa 23 και orange bitters και zest πορτοκαλιού απόλαυσα έναν συνδυασμό μαγικό. Η γλύκα αλλά και η χαμηλή θερμοκρασία του ποτού μαλάκωνε την ένταση του πούρου, αλλά η πικρή του επίγευση ήταν αυτή που το απογείωνε. Από την άλλη τα αρώματα του Zacapa ταίριαζαν στην εντέλεια με τα αρώματα του πούρου, αφήνοντας όμως τις νότες του πορτοκαλιού να δροσίζουν το τελικό αποτέλεσμα.
Στο επόμενο κομμάτι, που θα βασίζεται σε μια ολοκληρωμένη δοκιμή θα δούμε πολλούς από του «κανόνες» ή καλύτερα τα tips για έναν πετυχημένο συνδυασμό. Η ουσία όμως είναι ότι παίζοντας με κοκτέιλ που βασίζονται στο Old Fashion, στο Manhattan, στο Mojito ακόμη και στο Martini θα διαπιστώσετε ότι ο συνδυασμός πούρου και κοκτέιλ μπορεί να χαρίσει σπάνιες απολαύσεις.