Το Πευκοχώρι, στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, είναι ένα καταπράσινο, παραθαλάσσιο χωριό χτισμένο, όπως υποδηλώνει το όνομά του, μέσα σ’ ένα πευκοδάσος, όχι και τόσο μακριά από τη Θεσσαλονίκη – περίπου μια ώρα δρόμο, αν οι συνθήκες είναι ομαλές. Εκεί, λίγο έξω από τον οικισμό, μια ομάδα νέων ανθρώπων μετέτρεψε σε εστιατόριο μια παλιά αγροικία, περιτριγυρισμένη από έναν ελαιώνα, και της έδωσε το όνομα «Mnēmes» που, όπως θα αποδεικνυόταν στην πορεία, εκφράζει το σκεπτικό που οδήγησε στη δημιουργία του χώρου.
Πρέπει να πω, βέβαια, μέχρι να διασχίσω το
κατώφλι του εστιατορίου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σε μια άκρη της αυλής θα έβλεπα
ακόμα και τα κοτέτσια όπου τη νύχτα μαζεύουν τις κότες, τις πάπιες και τις
χήνες τους – γιατί τη μέρα, όσα από αυτά
τα πτηνά είναι υδρόβια, κολυμπούν στη λίμνη
του κτήματος.
Καθώς κατευθύνομαι προς το τραπέζι μας παρατηρώ την κάπως υπερυψωμένη, ανοιχτή κουζίνα, που εκφράζει το concept της κουζίνας: ξυλόφουρνοι για τα μαγειρευτά, ανοιχτές φωτιές και σούβλες όπου ψήνονταν κρέατα…
Ο σεφ Κωνσταντίνος Σλαμπάκης προτείνει ένα μενού που βασίζεται στις φωτιές, αλλά οι συνταγές του αποτελούν κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της παραδοσιακής μαγειρικής της περιοχής καθότι οι συνιδιοκτήτες του Mnēmes, τα ξαδέλφια Αχιλλέας και Τριαντάφυλλος Σερέτης είναι Πευκοχωρίτες και επιδιώκουν να υπάρχει σύνδεση με τη μαγειρική παράδοση του τόπου, χρησιμοποιώντας, όσο αυτό είναι εφικτό, πρώτες ύλες που προέχονται από τους κήπους και τα μποστάνια τους.
Κάθομαι στο τραπέζι και παρατηρώ το χώρο γύρω μου. Έχει στηθεί με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια, από τα εφυαλωμένα, πήλινα πιάτα που χρειάστηκε, όπως έμαθα να τα ψάξουν πολύ ώστε να εξασφαλίσουν ότι θα είναι συμβατά με την υγειονομική τους χρήση, μέχρι τις μεγάλες γλάστρες-πιθάρια και τα καπέλα των φωτιστικών που κρέμονται από τις ελιές είναι πλεκτά σαν παλιά αγροτικά καλάθια.
Ξεκινήσαμε το δείπνο μας, σεμνά, με ντακάκια με τριμμένη ντομάτα, ελιές και φέτα Χαλκιδικής και μια σαλάτα τσιγαριστών στα κάρβουνα χόρτων εποχής (βλίτα) με λαδολέμονο και ραπανάκι – όλα από το μποστάνι τους – μαζί ήρθαν και τα μοσχαρίσια μπιφτέκια και οι τηγανητές πατάτες… του ονείρου. (Οι του gluten free παρακαλούνται να περάσουν στην επόμενη παράγραφο).
Αμέσως μετά στα περάσαμε στα «σκληρά»: μια ελασσονίτικη σούβλα – όχι όμως με χοιρινή πορκέτα, όπως ίσως φανταστεί κανείς – αλλά με αρνί σαν αντικρυστό. Και μετά ήρθαν, όχι οι μέλισσες, αλλά η ουρά με τον τραχανά, που μόλις είχε βγει από τον ξυλόφουρνο, μαγειρεμένη αργά σε πήλινο σκεύος και μοσχοβόλαγε ο τόπος και ένα αρνάκι φρικασέ με αρωματικά χόρτα και αυγολέμονο. Επειδή υπάρχουν και τολμηροί πελάτες ο κατάλογος προτείνει τρία «ελαφριά» επιδόρπια, ένα πολίτικο μπακλαβά με παγωτό κανέλα, ένα γιαννιώτικο γαλακτομπούρεκο με παγωτό λουκούμι και μια πορτοκαλόπιτα με παγωτό βανίλια – τη δοκίμασα και …ναι!
Για να καταλάβετε πόσο τολμηροί είναι μερικοί άνθρωποι, θα σας πω μόνο ότι κάποιος από μας λυπήθηκε που δεν παραγγείλαμε το μπιφτέκι με αυγό «αφού τα αυγά, ήταν δικά τους. Τα σχόλια; Δικά σας.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι των πόλεων ζούμε αποκομμένοι από τον πρωτογενή τομέα παραγωγής το γεγονός ότι βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι που βρήκαν μια παλιά αγροικία και τη μετέτρεψαν σε εστιατόριο όπου ό,τι ψήνεται ή μαγειρεύεται παράγεται από τους ίδιους, από τα λαχανικά που χρησιμοποιούν για τις σαλάτες μέχρι αυγά που τηγανίζουν, αναβιώνοντας τις ξεχασμένες γεύσεις της καθημερινής και της γιορτινής αγροτικής μας κουζίνας μ’ έκανε να σκεφτώ ότι ένα τέτοιο εστιατόριο θα μπορούσε να λειτουργήσει κάποτε και ως σχολείο γεύσης, για μικρούς και μεγάλους. Προς το παρόν λειτουργεί ως μια πραγματική απόδραση από τα τετριμμένα της εστίασης.
Info: Πευκοχώρι- 63085 Κασσάνδρα - Χαλκιδική (το εστιατόριο βρίσκεται εκτός του οικισμού), τηλ. 694 227 9499
Ανοιχτό: Καθημερινά 16:30-00:30, Σάββατο και Κυριακή: 14:30-00:30