Βράδυ Τετάρτης και ο «Γέρος» είναι ασφυχτικά γεμάτος. Στα τραπέζια κάθονται μεγάλες παρέες και οικογένειες, οι φωνές μπλέκονται με τα γέλια και μπροστά από το κατάστημα περιμένουν υπομονετικά όσοι δεν έχουν βρει που θα καθίσουν ή έχουν έρθει να παραλάβουν την παραγγελία τους. Το μαγαζί δεν διαθέτει delivery και κόσμος από διαφορετικές περιοχές της Αττικής φτάνει μέχρι εδώ για να φάει ή να πάρει φαγητό για το σπίτι. Αυτό που βλέπω θυμίζει ψησταριά της γειτονιάς που λειτουργεί εδώ και χρόνια αλλά ο «Γέρος» άνοιξε μόλις λίγους μήνες πριν.
Βρίσκεται σ’ ένα χώρο που μέχρι πριν μερικά χρόνια λειτουργούσε ένα παραδοσιακό καφενείο, απέναντι από μια μικρή πλατεία που θυμίζει περισσότερο επαρχιακή πόλη παρά προάστιο της Αθήνας. Πίσω από το εγχείρημα βρίσκονται τρεις φίλοι, ο Γιάννης Χάλαρης, ο Αλέξης Λυμπερόπουλος και ο Στάθης Κάππος. Ο Χάλαρης είναι ο σεφ της ομάδας και έχει περάσει από κουζίνες όπως εκείνες του Kobra με τον Άνταμ Κοντοβά, του Premiere με τον Μιχάλη Νουρλόγλου, του Vezene και του Ekiben.
Η αρχική τους σκέψη ήταν να επαναφέρουν το παλιό αστικό σουβλάκι και αυτό έπρεπε να είναι και το πρώτο πράγμα που θα δοκιμάζαμε. Παραγγείλαμε ένα με χοιρινό καλαμάκι και ένα με μπιφτέκι, τυλιγμένα σε πίτα μαζί με κρεμμύδι, κόκκινη σάλτσα, γιαούρτι με κύμινο και γλυκιά πάπρικα. Χωρίς περιττό όγκο και υπερβολικές ποσότητες υλικών ήταν πεντανόστιμα και πολύ ανάλαφρα απ’ όσο προδιαθέτει η περιγραφή τους.
Γύρω από το σουβλάκι υπάρχει ένας σταθερός κατάλογος με όσα περιμένει κανείς να συναντήσει σε μια καλή ψησταριά. Σεφταλιές, μπιφτέκια, χοιρινό λουκάνικο με πράσο, κοντοσούβλι κοτόπουλο και κλασικές σαλάτες σχηματίζουν το μενού. Ανάμεσα τους όμως, βρίσκονται πιάτα που δείχνουν ότι η κουζίνα δεν θέλει να μείνει στην ασφάλεια των γνωστών πιάτων ψησταριάς.
Τα χόρτα εποχής περνούν πάνω από τα κάρβουνα και σερβίρονται με μια πολύ νόστιμη βινεγκρέτ με μάραθο και άλλα μυρωδικά. Στο τραπέζι έφτασε επίσης μοσχαρίσιο μεδούλι με σκορδόψωμο, ένα πιάτο του οποίο δηλώνω πιστός και αμετανόητος οπαδός.
Αυτό όμως που διαφοροποιεί τον «Γέρο» περισσότερο είναι τα πιάτα ημέρας. Ανάλογα με τις πρώτες ύλες που φτάνουν στην κουζίνα, είτε μέσω φίλων από τον τόπο καταγωγής τους είτε από τους προμηθευτές του καταστήματος το μενού αλλάζει. Από το πρωί η ομάδα αργοψήνει στη φωτιά κρέατα και φαγητά που συχνά εξαντλούνται από νωρίς. Την ημέρα της επίσκεψης μας υπήρχε πολύ καλός λαγός στιφάδο, πρόβεια παϊδάκια και αντικριστό. Όσο πέφτει η θερμοκρασία στα πιάτα ημέρας θα αρχίσουν να εμφανίζονται σούπες, τραχανάς και συνδυασμοί για χειμερινούς μήνες.
Ομολογώ ότι στην αρχή αυτή η λογική με μπέρδεψε. Καθώς τα πιάτα έφταναν στο τραπέζι αναρωτιόμουν πως μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια παραγγελία ένα τυλιχτό, μια πατάτα οφτή με γραβιέρα Αμφιλοχίας, φθινοπωρινή τρούφα και ένας λαγός στιφάδο. Σκέφτηκα ότι η κουζίνα βιάστηκε να ανοίξει πολύ γρήγορα το πεδίο της, κινδυνεύοντας να χάσει από ουσία. Κοιτάζοντας όμως τα γύρω τραπέζια, μάλλον έκανα λάθος. Οι περισσότερες παρέες ξεκινούσαν με το σουβλάκι και ρωτούσαν ποια είναι τα πιάτα ημέρας προσθέτοντας όσα τους κινούσαν το ενδιαφέρον. Σχεδόν όλοι έδειχναν εξοικειωμένοι με αυτό το concept και όπως σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις αν κάτι λειτουργεί και δουλεύει καλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξεις.
Για το τέλος αφήσαμε τα γλυκά, τα οποία παρασκευάζονται εδώ. Κάθε μέρα βγαίνει γαλακτομπούρεκο, το οποίο σχεδόν πάντα εξαντλείται. Υπάρχουν μάλιστα πελάτες που φτάνουν στον “Γέρο” μόνο για να πάρουν μερικά κομμάτια για το σπίτι, χωρίς να παραγγείλουν σουβλάκια. Την ημέρα της επίσκεψης μας δοκιμάσαμε και ένα τίμιο cheese cake με κρέμα μπισκότου.
Ο “Γέρος” δεν είναι μια συνηθισμένη ψησταριά. Η ομάδα που δουλεύει πίσω από τον πάγκο παραπέμπει σε καλοκουρδισμένη κουζίνα εστιατορίου, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στην εμπειρία του Χάλαρη σε κουζίνες υψηλών απαιτήσεων. Υπάρχει φωτιά, μυρωδιά από κάρβουνο και σουβλάκι που δικαιολογεί από μόνο του την επίσκεψη στο μαγαζί. Μπορεί κάποιος να πάει για δυο τυλιχτά και να φύγει απολύτως ικανοποιημένος. Το πιο πιθανό όμως είναι ότι, βλέποντας τι φτάνει στα διπλανά τραπέζια να προσθέσει πολλά ακόμα στην παραγγελία του.
Και επειδή πολλά πιάτα αλλάζουν ανάλογα με την εποχή και όσα φτάνουν κάθε φορά στην κουζίνα, μια επίσκεψη δεν είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς τι ακριβώς είναι ο “Γέρος”. Και προφανώς, αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για να κάνει κάποιον να επιστρέψει και μάλιστα παραπάνω από μια φορά.
Info: Θέτιδος 13, Γέρακας, τηλ: 210 6090161
Φωτογραφίες: Σάββας Στανής